Duška Đučića sam upoznao u Kotoru preko zajedničkih prijatelja.
I prije nego što smo se upoznali, saznao sam da je na osnovu planova koje je poručio od Hartley Boats , specijalizovane dizajnerske kuće za projektovanje plovila sa Novog Zelanda, sopstvenim rukama, napravio jedrilicu Krstaš dužine 9,8m.
Kao neko ko se bavi taekwondo-om, već tada sam imao ideju da sa g-dinom Đučićem obavim razgovor koji bih zatim objavio na našoj web stranici kao primjer snage volje i upornosti, koji su vrlo bitan elemenat naše borilačke vještine.
Dodatni povod da tu ideju konačno i realizujem je bila informacija do koje sam kasnije došao, a to je da je g-din Đučić krajem 60tih godina XX.vijeka trenirao taekwondo u Zagrebu, odnosno mjestu i u periodu kada se borilačka vještina taekwondo i pojavila na prostoru bivše Jugoslavije.
Kroz razgovor mi je g-din Đučić pružio sliku početaka taekwondo-a na našim prostorima.
Sa g-dinom Đučićem razgovorao sam jednog sunčanog prijepodneva u dvorištu njegove porodične kuće u Kotoru.
G-dine Đučiću, kako ste odlučili da se bavite taekwondo-om?
Prije taekwondo-a sam trenirao plivanje i vaterpolo, ali sam u toku studija, na drugoj godini fakulteta, shvatio da ne mogu da treniram i redovno završiti studije pa sam prekinuo.
Trebao mi je sport. Osjećao sam se nekako tromo i odebljao. Sasvim slučajno sam prisustvovao jednoj taekwondo demonstraciji u Zagrebu koja mi se dopala i potakla da počnem trenirati taekwondo. Do tada se nikada nisam bavio, niti trenirao borilačke vještine. U tom periodu sam počeo i raditi.
Koja je to godina bila? Koji Klub je u pitanju?
Počeo sam trenirati 1969.godine u Zagrebu u Taekwondo Klubu “Centar”, na Kaptolu. Trenirao sam ja u stvari u dva kluba, “Centar” i “Dubrava”.
Treneri su bili Božidar Podhraški (TK “Centar”), koji je tada imao crni pojas II.DAN, Dražen Mađarević (TK “Dubrava”), koji je kasnije bio Selektor Reprezentacije Jugoslavije,a zatim Hrvatske. On je tada imao I.DAN.
I još jedan trener je bio, Nikola Pećko (TK “Dubrava”). On je bio nevjerovatno svestran čovjek, magistar kiparstva po profesiji. On je imao, ja mislim, u karate-u crni pojas II.DAN, u džudo-u I.DAN i mislim da je isto imao I.DAN u taekwondo-u kada sam ja počeo trenirati.
Koliko dugo ste trenirali?
Ja sam trenirao negdje do ’72 ili ’73 kada sam prekinuo i sa porodicom se preselio u Kotor.
Koliko često se tada treniralo?
Mi smo trenirali tri puta sedmično po dva sata. Ja sam onda, s’ obzirom da sam bio dosta krut, nisam mogao špagu napraviti, trenirao u dva kluba, pet puta sedmično, a ponekad i šest puta sedmično.
Koliko ljudi je treniralo tada sa Vama?
Možda je tada u TK “Cenar” treniralo nas 50tak. Raznih dobi. Ali tada se nije, kao ni u drugim sportovima, u ranom uzrastu započinjalo treniranje kao što je danas slučaj. Uglavnom su članstvo činili srednjoškolci, studenti i zaposleni među kojima i ja.
Kako su se odvijala polaganja za pojaseve i kako se uopšte pratio vaš rad, s’ obzirom da su to sami počeci taekwondo-a na našim prostorima?
Imali smo supervizora. To je bio Sun Jae Park, koji je radio kao Ataše za kulturu u Ambasadi Južne Koreje u Rimu i tada imao crni pojas V.DAN. Sa njim je dolazio i asistirao mu italijan Melchiore Cavalli, takođe nosilac crnog pojasa. Majstor Park je dolazio svakih tri mjeseci da nam održi seminar i polaganje. Bez njega nisu mogla biti održavana polaganja tada.
Kod Majstora Parka su bila organizovana polaganja za učeničke pojaseve, kao i majstorske?
Da. Kod njega se polagalo za sve pojaseve.
Polagali ste za pojaseve i došli do braon pojasa. Od tada se mnogo promijenilo, pa i gradacija pojaseva. Kako je po vama izgledao tada taekwondo?
Mi smo trenirali bez ikakve zaštitne opreme.
Tada je taekwondo bio bez kontakta ili uz slabi kontakt i jako se pazilo da ne dođe do kontakta. Sjećam se jednog takmičenja, kada je došlo do kontakta na glavu. Majstor Park se mnogo naljutio na momka koji je napravio taj udarac.
Ono što je bilo karakteristično za taekwondo i tada i sada su atraktivni nožni udarci u skoku, kao i testovi snage putem lomljenja dasaka nogom, dlanom, laktom… Sjećam se jednog momka iz Splita koji je bio veoma snažan, bavio se i veslanjem pored taekwondo-a. On je fantastično lomio daske. Poput Majstora Park-a.
Da li je tada postojala podjela taekwondo-a na ITF i WT verziju kao što je danas slučaj, imajući u vidu da je Majstor Park jedan od pionira taekwondo-a u Evropi, kasnije i Podpredsjednik WT(F)-a i Počasni Predsjednik ETU-a?
Mislim da nije jer je Majstor Sun Jae Park stalno spominjao Generala Choi-a.
Na koji način je tada promovisan taekwondo u Zagrebu?
Majstor Park je držao demonstracije u Zagrebu i tako sam i ja saznao za taekwondo i počeo trenirati. Iznajmljivali bismo veće sale za te demonstracije jer su naše prostorije bile male za toliku posjećenost.
Tada je bilo i dosta prelazaka sa džudo-a i karatea na taekwondo.
Da li su onima koji su prelazili sa karate- ili džudo-a priznavani pojasevi koje su stekli u tim borilačkim vještinama ili su morali polagati od početka?
Mislim da nisu. Jedino mislim da je Treneru Pothraškom kao osnivaču TK “Centar” Majstor Park dozvolio da odmah polaže za crni pojas.
Kakva je bila tada razlika između taekwondo-a i karate-a?
Imalo je sličnosti, ali i velikih razlika. Na primjer u karate-u nije bilo (a ni danas) udaraca u skoku.
U tom periodu je taekwondo bio i na udaru od strane tadašnjeg režima?
To se nije desilo kada sam je prekinuo, nego možda godinu nakon toga.
Taekwondo je doživeo jedan veoma težak udarac.
Tada je bila jedna velika konkurencija između taekwondo-a i karate-a. Rad klubova je finansirao SOFK (Savez organizacija za fizičku kulturu) ili vojska.
Izašao je članak koji je bio baš ubivstven za taekwondo. U njemu je pisalo o Generalu Choi-u (Osnivaču taekwondo-a), njegovoj borbi protiv komunizma. Vrlo negativan tekst imajući u vidu da je Jugoslavija tada bila socijalistička država sa dobrim diplomatskim odnosima sa Sjevernom Korejom, a taekwondo je izvorno nastao u Južnoj Koreji.
Da li znate ko je to objavio i gdje?
To je bilo izdato u Zagrebu, a sumnjalo se da je to napravila osoba koja je tada držala školu karate-a u Zagrebu i bila vrlo uticajna.
Nakon toga je počelo da opada interesovanje za taekwondo u Zagrebu. Čak se i Trener Podhraški, koji je bio osnivač TK “Centar” preselio u Njemačku i tamo bio angažovan u taekwondo-u. Nisam imao kontakta sa njim nakon toga, možda jedan ili dva susreta.
Da li ste po povratku u Kotor nastavili da se bavite taekwondo-om?
Na žalost ne. Pošto ovdje nije bilo taekwondo kluba, trenirao sam jedno pola godine, godinu karate, ali to nije bilo to. Tad sam se prebacio na morske aktivnosti, jedrenje, kojim sam se aktivno bavio od 1974 do 2001.godine, i učestvovao na brojnim regatama.
G-dine Đučiću hvala Vam puno na razgovoru.
Hvala Vama.
Zoran Nedić , 4.DAN
